Narratorka, być może alter ego autorki, choruje na depresję i z tego powodu znajduje się na oddziale psychiatrycznym. Ta książka to luźne notatki o życiu w takim specyficznym miejscu. O pacjentach i ich zachowaniach, o interakcjach między nimi, o spędzaniu czasu, o nudzie, o skutkach ubocznych leków, o próbach kontaktu z personelem, o zachowaniu tegoż, o kontaktach lub ich braku z rodziną.
A tytułowe psy? To te małe, niepozorne pieski, które najgłośniej szczekają i żyją w nas i wokół nas. To bardzo krótka powieść, na mój gust za krótka, ale zapewne taki był zamysł autorki. Stworzyła gorzką, ale podszytą czarnym humorem opowieść o zamkniętym świecie, o swoistym mikrokosmosie, jaki powstaje w szpitalu psychiatrycznym i pozwala nam zajrzeć za te drzwi. To trudna lektura, dla mnie była niemal niemożliwa do zniesienia. Skończyłam ją tylko dlatego, paradoksalnie, że jest tak krótka – i może właśnie dlatego autorka postawiła na taką długość? Być może nie tylko trudno znieść te opisy, być może równie trudno je pisać?
Jest to ciekawa rzecz, ale po lekturze czuję spory niedosyt.
Moja ocena: 4/6
Olga Hund, Psy ras drobnych, 128 str., Wydawnictwo W.A.B. 2026.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz