Książki roku 2005

Dan Brown "Kod Leonarda da Vinci",
Charles Bukowski "Hot Water Music",
Terry Pratchett "Wiedźmomikołaj",
Henning Mankell "Die Brandmauer",
James A. Michener "Alaska",
Wojciech Kurczok "Gnój",
Dorota Terakowska "Ono",
Kristin Maria Baldursdóttir "Hinter fremden Türen",
Arturo Pérez-Reverte "Cmentarzysko bezimiennych statków",
Terry Pratchett "Wolni ciutludzie",
Milan Kundera "Die unerträgliche Leichtigkeit des Seins",
Bastian Sick "Der Dativ ist dem Genitiv sein Tod" Folge 1,
Arturo Pérez-Reverte "Ostatnia bitwa Templariusza",
Steffi von Wolff "Aufgetackelt",
Heribert Illig "Wer hat an der Uhr gedreht",
Gernot Gricksch "Wir sind schwanger",
Arturo Pérez-Reverte "Królowa Południa",
Ursula L. Guin "Erdsee",
Viktor A. Ingólfsson "Das Rätsel von Flatey",
Kristof Magnusson "Zuhause",
Bastian Sick "Der Dativ ist dem Genitiv sein Tod" Folge 2,
Tracy Hogg "Babyflüsterer",
Nick Hornby "Długa droga w dół",
Leszek Talko "Talki w wielkim mieście",
Terry Pratchett "Kot w stanie czystym".

"Diabeł ubiera się u Prady" Lauren Weisberger

Typowa łatwa i przyjemna lektura. Autorka opisuje pierwsze doświadczenia bohaterki w pracy jako asystentka redaktorki czasopisma o modzie. Każda strona pełna jest dowcipnych opisów, interesujących spostrzeżeń i pośredniej krytyki świata mediów i mody. Fajna lektura na letni wieczór.

"Der Dativ ist dem Genitiv sein Tod" Folge 3 Bastian Sick

Trzeci tom rozważań o języku - kolejna ciekawa lektura. Sick w każdym rozdziale opisuje inny współczesny fenomen czy problem językowy. Bezlitośnie a zarazem dowcipnie wytyka użykownikom języka niemieckiego podstawowe, notoryczne błędy, często je dopiero uświadamia. Wiele rozdziałów poświęconych jest różnicom regionalnym i dialektycznym. Dla mnie aryciekawa i pouczająca lektura!

Książki roku 2004

Terry Pratchett "Ostatni bohater",
Elke Heidenreich "Wörter aus 30 Jahren",
Halldór Kiljan Laxness "Czysty ton",
Manuela Gretkowska/Piotr Pietucha "Sceny z życia pozamałżeńskiego",
Mikael Torfason "Der dümmste Vater der Welt",
Toni Morrisson "Tearbaby",
J. K. Toole "A confederacy of Dunces",
Roman Paszke "Ptaki oceanów",
J. K. Rowling "Harry Potter i Zakon Feniksa",
Haruki Murakami "Sputnik Sweetheart",
Peter Hoeg "Miss Smilla feeling for snow",
Arnaldur Indridason "Todeshauch",
Barbara Mujica "Frida",
Terry Pratchett "Zadziwiający Maurycy",
Anna Brzezińska "Opowieści z Wilżyńskiej Doliny",
Connie Willis "Nie licząc psa",
Elżbieta Tabakowska "O przekładzie na przykładzie",
Henning Mankell "Die fünfte Frau",
Małgorzata Musierowicz "Język Trolli",
Lisa Marklund "Olympisches Feuer",
Terry Pratchett "Na glinianych nogach",
R. Wagner "Kokosnüsse satt",
Donna Leon "Uniformed justice",
J. M. Coetzee "Hańba",
Isaac B. Singer "Sztukmistrz z Lublina",
Milda Drüke "Die Gabe der Seenomaden",
Haruki Murakami "Der Tanz mit dem Schafsmann",
Alex Garland "Manila",
Ken Kesey "Einer flog über das Kuckucksnest",
Hennig Mankell "Mitsommermord",
James A. Michener "Endstation Florida",
Banana Yoshimoto "Tsugumi",
Fannie Flagg "Smażone zielone pomidory",
E. Mendoza "Przygoda fryzjera damskiego",
E. Mendoza "Historia zaginionej pensjonarki",
Stanisław Lem "Kongres futurologiczny",
Henning Mankell "Rückkehr des Tanzlehrers",
Andryej Sapkowski "Boży bojownicy".

"Salka Valka" Halldór Kiljan Laxness

Już od dawna ta książka czekała na mnie na półce. Pierwsze strony jednak mnie nie zachęciły, musiałam posmakowac atmosfery książki, przyzwyczaić się do dość starego tłumaczenia z kilku języków, by zachwycić się opisami Laxnessa. Autor znów na miejsce akcji wybiera biedną, zapomnianę wioskę na północnym krańcu Islandii a na główną bohaterkę młodą dziewczynę o niezwykle silnym charakterze. Postać Salki Valki z pewnością jest największą zaletą powieści, ale czytelnika zaciekawia także opis życia i mentalności biednych rybaków, które podlega surowemu klimatowi tego zakątka. Laxness wprowadza do swojej powieści także wątek polityczny - do Islandii docierają wpierw pogłoski o powstaniu bolszewizmu, który w końcu zawita w maleńkim Osteyri, wprowadzając w życie mieszkańców zamieszanie, którzy po wielu perypetiach wracją do poprzedniego biednego i skromnego życia.

"Festung Breslau" Marek Krajewski

Właśnie skończyłam, przeczytałam jednym tchem i żałuję, że to ostatni tom przygód Eberharda Mocka. Dla mnie rewelacja - zaskakująca historia, realia historyczne, szkic sylwetek - wszystko gra. Bardzo jestem ciekawa, czy Krajewski napisze coś jeszcze.

"Fototapeta" Michał Witkowski

To pierwsza książka Witkowskiego, która wpadła mi w ręce. Na początku zaskoczył mnie styl - nie całkiem "mój". Musiałam się z nim oswoić, żeby docenić zaskakującą dbałość o szczegóły oraz fakty i realia, które kiedyś też były mi bliskie i określały moje życie, a które zupełnie wyparłam z pamięci. Miło mi było przypomnieć sobie realia komunistycznej Polski, uśmiechnąć się nad wspomnieniem, poczytać o Wrocławiu, ale Witkowski moim ulubionym pisarzem raczej nie będzie.

Książki roku 2003

I znów mała przerwa spowodowana prasówką. Dla urozmaicenia rok 2003:
David Lodge "Myśląc",
Zadie Smith "Białe zęby",
Trees van Rijsewijk "Kumari",
Miles Harvey "Gestohlene Welten",
Joanna Chmielewska "(Nie)boszczyk mąż",
Terry Pratchett "Muzyka duszy",
Kristín Marja Baldursdóttir "Möwengelächter",
Anna Bojarska "Ja",
Mike Horn "Breitengrad 0",
Mario Vargas Llosa "Ciotka Julia i Skryba",
Stanisław Lem "Solaris",
Andrzej Sapkowski "Narrenturm",
Terry Pratchett "Ciekawe czasy",
Imre Kertész "Roman eines Schicksallosen",
Claudia Metz/Klaus Schubert "Abgefahren",
Henning Mankell "Mörder ohne Gesicht",
Haruki Murakami "Gefährliche Geliebte",
Redmond O'Hanlon "Ins Innere von Borneo",
Henning Mankell "Hunde von Riga",
Jerome K. Jerome "3 Männer im Boot",
Henning Mankell "Die weiße Löwin",
Henning Mankell "Der Mann, der lächelte",
Einar Kárason "Törichter Männer Rat",
Arnaldur Indridasson "Nordermoor",
Aleksander Dumas "Dama Kameliowa",
Wladimir Kaminer "Russendisko",
Henning Mankell "Die falsche Fährte",
Haruki Murakami "Naokos Lächeln",
Terry Pratchett "Maskarada",
John Steinbeck "Meine Reise mit Charly",
James Clavell "Tai-Pan",
Wisława Szymborska "Rymowanki dla dużych dzieci",
Wojciech Kmita "Cztery lata na huśtawce".

"Flamandzka szachownica" Arturo Pérez-Reverte

To najlepsza książka Pereza-Reverte jaką dotąd przeczytałam. Autor znów zdumiewa mnie dokładną znajomością przedmiotu, wzbudza podziw do uprzednich szczegółowych badań, a także do troski w ukazaniu szczegółów. Jestem zaskoczona intrygą, którą buduje na podstawie pietnastowiecznego obrazu. Dosłownie od drugiej strony nie mogłam oderwać się od książki i mimo, że wogóle nie znam się na szachach wręcz połykałam kolejne strony. Ale na kartach powieści autor zawiera także szczegółowe opisy uczuć, postaci, retrospekcje, dba o ukazanie kolorytu otoczenia - wszystkie te zabiegi jednak nie spowalniają akcji, pozwalają czytelnikowi zaczerpnąć oddech i zadumać się nad historią. A zakończenie już standardowo u Pereza-Reverte totalnie zaskakuje...

"Piąty elefant" Terry Pratchett

Tak szybko jak odczułam zmęczenie Pratchettem, tak prędko mi ono przeszło. Ten tom jest świetny, wciąga od pierwszych stron i znowu traktuje częściowo o wampirach. Podejrzewam, że tomy, których akcja toczy się w Überwaldzie będą należeć do moich ulubionych. Pratchett ciągle mnie zaskakuje nawiązaniami do współczesności i ich dowcipnym wplataniem w kontekst. Co tu dużo pisać, tym tomem powraca na tron króla fantasy.

"Carpe Jugulum" Terry Pratchett

Kolejny tom z cyklu Świata Dysku, pierwszy traktujący o wampirach. Jak zwykle na początku akcja trochę jest zagmatwana, trzeba przeczytać kilkanaście stron, żeby zacząć "łapać" wątek. Akurat przy tym tomie stwierdziłam u siebie niejakie zmęczenie Pratchettem. Książkę przeczytałam chętnie, parę razy się uśmiechnęłam, kilka razy zadumałam nad ciekawym pomysłem czy nawiązaniem do współczeności, ale "Carpe Jugulum" nie rzuciło mnie na kolana.

"Menschensöhne" (Synir Duftsins) Arnaldur Indriðason

To już ostatnia powieść z cyklu - na kolejne przyjedzie poczekać, aż zostaną przetłumaczone. Tym razem autor wciągnął mnie od pierwszych stron. Pomysł na akcję i intrygę niesamowity - wręcz spiskowy. Indriðason znów umiejętnie łączy typową akcję kryminału, z opisami islandzkiej specyfiki i przemyśleniami policjantów. Dla mnie bomba!

"Głos" Arnaldur Indriðason

I znów dobry kryminał Indriðasona. Na poczatku trochę nudzą dość długie opisy, Indriðason wolno zawiązuje intrygę, ale z każdą kolejną kartką, książka jest coraz ciekawsza. Odnalazłam typowe dla niego szczegółowe opisy przeszłości głównego komisarza policji z Reykjavíku - Erlendura, często zahaczające o rozważania psychologiczne. Indriðason poświęca wiele czasu na przedstawienie prywatnych problemów Erlendura i jego kolegów - policjantów. Indriðasona czytam naprawdę chętnie i już czekam na kolejną pozycję.

"Tödliche Intrige" (Bettý) Arnaldur Indriðason

Ten krymiał wydawał się z początku być najsłabszą książką Indriðasona. Akcja sprawiała wrażenie przewidywalnej, intryga mało błyskotliwej, ot takie czytadło. Indriðason znów mnie zaskoczył, długo zachował dla czytelnika kilka niespodzianek. Największą zaletą tej książki jest z pewnością niespodziewany zwrot akcji i mistrozwskie rozwiązanie intrygi. Trudno coś napisać o treści nie zdradzając zamysłu autora. Ta powieść to bardziej thriller psychologiczny niż kryminał - zwierzenia aresztanta przeplatają się z poprzedzającą aresztowanie historią... Naprawdę warto przeczytać!

Książki roku 2002

James A. Michener "Dresden-Pennsylvania",
Stephen King "Es",
Wolfgang Hausner "Taboo III, Leben auf sieben Meeren",
Bill Bryson "Streiflichter aus Amerika",
Bill Bryson "Picknick mit Bären",
Amy Tan "Das Tuschezeichen",
Terry Pratchett "Panowie i damy",
Umberto Eco "Baudolino",
Stephen King "Desperation",
E. Antonio Elster "Alltag graut - Yachtbesitz bräunt",
Gaby Scheurer "Wir schenken uns ein Stückchen Zeit",
Andrzej Sapkowski "Krew elfów",
Andrzej Sapkowski "Czas pogardy",
Andrzej Spakowski "Chrzest ognia",
Andrzej Sapkowski "Wieża jaskółki",
Andrzej Sapkowski "Pani jeziora",
Robert McLiam Wilson "Ulica marzycieli",
Olga Tokarczuk "Der Schrank",
Kazuro Ishiguro "Damals in Nagasaki",
Jaroslav Hasek "Przygody dobrego wojaka Szwejka",
Zenon Kosidowski "Opowieści biblijne",
Kees van Beijnum "Die Archivarin",
Waldemar Łysiak "Cena",
James A. Michener "Die Brücken von Toko-Ri",
Terry Pratchett "Zbrojni",
Terry Pratchett "Nauka świata Dysku",
Leo Brawand "Die Spiegel-Story",
Manuela Gretkowska "Polka",
Janusz L. Wiśniewski "Samotność w sieci",
Jerzy Sosnowski "Apokryf Agłai",
Anna Bojarska "List otwarty do Królowej W.",
Erich Segal "Ostatni akord",
Isabelle Allende "Dom duchów".

Gdy nie czytam książek....

czytam czasopisma:) Całe ich tony przywieziono mi ostatnio z Polski i nie mogę sie przez nie przedrzeć, a długa kolejka książek czeka. A czytam wszędzie, nie ruszam się z domu bez czegoś do czytania, planowanie urlopu rozpoczynam od zastanowienia się, jakie książki wezmę. W pewnym momencie zorientowałam się, że nie jestem już w stanie ogarnąć ilości przeczytanych książek i zaczęłam notować ich tytuły. Treść czasem mi już umknęła, ale jest ślad, że daną powieść miałam w rękach. Spis rozpoczęłam w kwietniu 2002 i poszerzem archiwum o internet, w razie gdyby mój kajecik zaginął.

"Gletschergrab" (Napóleonsskjölin) Arnaldur Indriðason

To będzie post pochwalny - "Gletschergrab" to rewelacyjny thriller! Akcja, podobnie jak w poprzednich powieściach Indriðasona, dzieje się w Islandii. Tym razem jednak autor odchodzi od formuły typowego kryminału i porzuca stałego bohatera, przez co kompletnie zaskakuje czytelnika. Właściwie nie chcę nic więcej pisać o treści książki, by zbyt wiele nie zdradzić. Powieść jest napisana wartko, zaskakuje zwrotami akcji i pomysłami autora. Dodatkowo dla mnie ciekawy był szczegółowy opis stosunków między Islandczykami, a stacjonującymi w Keflaviku Amerykanami. Niedociągnięcia autora można by zliczyć na palcach jednej ręki, właściwie nie mają żadnego wpływu na odbiór książki. Gorąco polecam na długie wieczory!

"Ostatnie historie" Olga Tokarczuk

Bardzo lubię prozę Tokarczuk, więc z wielką chęcią sięgnęłam po jej kolejną pozycje. "Ostatnie historie" to trzy opowieści kobiet (matki, córki i wnuczki), które natykają się na śmierć. Fakt ten jest dla nich powodem rozważań nad własnym życiem. Tokarczuk snuje wiele wątków i dygresji, podrzuca ciekawe spojrzenie na wiele spraw, wciąga w filozoficzne rozważania, równocześnie dość leniwie opowiadając życie bohaterek. Autorka nawiązuje do tematu wypędzeń - dla mnie bardzo ciekawego.

Właściwie nie mam nic tej książce do zarzucenia. Niczego jej nie brak i jak przystało na Tokarczuk jest świetnie napisana. Dla mnie jednak ma chyba zbyt dużo "głębi". Przytłacza mnie wręcz nadmiar filozoficznych rozważań wśród których czasami wręcz traciłam orientację. Ale może to tylko nieodpowiedni moment na tą książkę i być może zachwyciłaby mnie w "innych okolicznościach przyrody".

"Widma w mieście Breslau" Marek Krajewski

Kolejna powieść z cyklu o Eberhardzie Mocku, moim zdaniem, najlepsza. Krajewski z każdą kolejną książką cofa się chronologicznie i tutaj poznajemy Mocka na początku jego policyjnej kariery. Sama konstrukcja powieści nie zaskakuje, Krajewski na pierwszych stronach przedstawia sytuację po zakończeniu śledztwa, nie ujawniając czytelnikowi jednak żadnych szczegółów. Nie jest to bardzo wyrafinowany chwyt, ale na pewno od pierwszych stron intryguje czytelnika. Sama intryga za to jest arcyciekawa. Nie brakuje pewnej dozy "obrzydliwości" (czyli tego, co tygrysy lubią najbardziej), nie brakuje szczegółowych, wręcz fotograficznych opisów Wrocławia i znów nie zawiódł Krajewski miłośników historii, tym razem konkretnie fanów mitologii. Reasumując z czystym sercem, polecam:)

"Koniec świata w Bresalu" Marek Krajewski

Jak Krajewski, to Krajewski. Postanowiłam jednym ciągiem przeczytać wszystkie jego książki. I to była dobra decyzja. "Koniec świata w Breslau" podobał mi się o wiele bardziej niż pierwsza pozycja. Moim zdaniem ciekawsza konstrukcja książki już od pierwszych stron trzyma w napięciu. W tej powieści Krajewski opsiuje wcześniejsze losy Mocka - jego życie prywatne jest tak samo istotne, jak śledztwo, które prowadzi. Znów zaskakuje dogłębna znajomość historii Wrocławia, dokumentaryczne wręcz opisy ulic, świetne opisy realiów. Dla osób znających Wrocław to, moim zdaniem, główny argument, do sięgnięcia po powieści Krajewskiego. Sam pomysł autora na opisywane zbrodnie jest o wiele misterniejszy niż w pierwszej książce, choć mnie nieco przypominał film "Siedem". Ciekawa jestem co mnie czeka w kolejnym tomie przygód Mocka...