Betonoza to jedno z tych słów, które na stałe weszły do polskiego słownika, przynajmniej ja często go używam. Zresztą cenię miasta, które są zielone, zadrzewione, pełne skwerów i parków. Wycinanie drzew zawsze mnie boli. Książka Mencwela była więc dla mnie idealną lekturą. Autor podszedł bowiem do tematu profesjonalnie. Nie ma tu tylko czczego narzekania, lecz jest rzetelna analiza gospodarki tę terenami zielonymi polskich miast. Mencwel kusi się o rys historyczny, ukazując urbanizację pod tym względem, sięga po przykłady zagraniczne, ale i wskazuje, że warszawscy planiści z okresu dwudziestolecia międzywojennego mieli nowoczesne poglądy na tę kwestię. Jest tu sporo o zachłyśnięciu się masowa rewitalizacją po przemianie systemu i odnawianiu na potęgę polskich miast i miasteczek, które pociągało za sobą usuwanie skwerów i drzew.
Mencwel opiera się na wielu źródłach, rozmowach, obserwacjach, oprócz przykładów negatywnych pokazuje też pozytywne, a przede wszystkim rolę mieszkańców, którzy dzięki protestom powstrzymywali betonowanie czy wycinki. Bardzo ciekawy jest rozdział o roli drzew w ekosystemie, z większości zalet nawet sobie nie zdajemy sprawy!
Mimo że wnioski autora nie są odkrywcze, to z wielką ciekawością przeczytałam tę książkę, poznałam wiele ciekawostek, szczególnie historycznych, usystematyzowałam moją wiedzę i zapragnęłam, by tę książkę przeczytał każdy burmistrz, prezydent, wójt.
Moja ocena 5/6
Jan Mencwel, Betonoza. Jak się niszczy polskie miasta, 341 str., Wydawnictwo Krytyki politycznej 2020.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz